PRANJALI PRABHA (Subhashitalu) MALLAPRAGADA

  * ప్రేమతత్త్వం * 001: శ్వాస యాడని తీరగు సాగు కొరకు ఆశ యడియాస గామార నామె కొరకు మూస యనునది తెలపని ముద్దు కొరకు ధ్యాస నిరతము ప్రేమకు దాత కొరకు భావం: జీవితం కొనసాగడానికి శ్వాస ఎంత అవసరమో, అలాగే ఆశ కూడా మనిషిని ముందుకు నడిపిస్తుంది. ఆ ఆశ కొన్నిసార్లు అత్యాశగా మారి ప్రియమైన వ్యక్తిని పొందాలనే కోరికగా రూపాంతరం చెందుతుంది. హృదయంలో దాగి ఉన్న మధురమైన ప్రేమను మాటలతో పూర్తిగా వ్యక్తం చేయలేము. అందుకే మనసు ఎల్లప్పుడూ ప్రియుడి/ప్రియురాలి ధ్యాసలోనే నిలిచి, ప్రేమను పంచే ఆ దాత కోసం నిరంతరం తపిస్తూ ఉంటుంది. ****** 002: సన్ని పాతము తీరుగా జాతి నైతి మన్నిక మగువ మనుగడ మనసు నైతి కొన్ని కోర్కెలు తీరున గొప్ప పోతి అన్ని వైపుల గాలించి యలసీ పోతి భావం: సన్నిపాత రోగంలా గందరగోళమైన పరిస్థితులు సమాజంలో ఏర్పడినప్పుడు జాతి నైతిక విలువలు దెబ్బతింటాయి. స్థిరత్వం, మన్నిక, మనుగడ అన్నవి మనసు యొక్క సద్గుణాలపై ఆధారపడి ఉంటాయి. మనిషి కొన్ని కోరికలు నెరవేరినా ఇంకా గొప్పదేదో కావాలని ఆశపడుతూనే ఉంటాడు. అలా అన్ని వైపులా వెతుకుతూ, మరిన్ని ఆశల వెంట పరుగెత్తుతూ చివరికి అలసటకు గురవుతాడు. ***** 003..చక్కనైన చూపులు కల...

 గజల్.. చెలిమి పొందు  లేతగాలి అందించే..లీలలన్ని చెలిమి పొందు పూలనవ్వు చిందించే..పూర్ణమైన చెలిమి పొందు ప్రతికణమొక తృప్తిగాను పవిత్రమై దివ్యమౌను  ప్రవహించే పసిడినదుల..పంత  మైన చెలిమి పొందు చేదుపాల మడుగు లేదు.. చేత కాని పనిలేదు నిత్యచైత్ర వీణాధర..చిత్రమైన చెలిమి పొందు ప్రియమానస సరోవరపు. పరిహాసపు కథలుగా  గోర్వెచ్చని మంచుపూల..గొప్పవైన  చెలిమి పొందు  కోటి ఇంద్రధనువు లైన ..గొప్పకావు  నీ తలుపుకు అంతులేని గగనాలకు..ఆత్మ సాక్ష్య చెలిమి పొందు నీ అంతరంగమేగ..నిజమాధవ సన్నిధంటే గంధాలకు అతీతమై..రమ్యమైన చెలిమి పొందు కులుకు చుండె మనసు..కూలివాని చెలిమి పొందు చేతినిండ ధనమునున్న..చింత మాపు చెలిమి పొందు .....

  ******106-***- విద్య విద్వాంసునైనను వినయముగల కుక్క నేన్గు గోవుగనైన కూడు జేర్చు జ్ఞాని సమముగాంచ విలువ కాల మాయ విశ్వ వేంకటేశ్వర కళ వినయ లీల 🌼 భావము:→ ఎంత పెద్ద పండితుడైనా, నిజమైన మహిమ వినయమే.→ కుక్కకైనా, గోవుకైనా సమానంగా ఆహారం పెట్టడం ద్వారా సమత్వ భావం వ్యక్తమవుతుంది.→ అన్ని జీవుల పట్ల కరుణ చూపాలి అనే సందేశం.→ నిజమైన జ్ఞాని సమత్వంతోనే అన్నింటిని చూస్తాడు; కాలం, మాయ అన్నవి విలువలను మార్చలేవు.→ ఈ సమత్వం, వినయం అన్నీ వేంకటేశ్వర యొక్క లీలలు —→ విశ్వాన్ని నడిపే దైవకళలో ఇవి భాగాలు. 🌺  ******107***** మాట లేనిచో మంత్రము మాయ కమ్ము నోరు విప్ప లేకయు నున్న నొప్పి నాకు పొందు పరచడం కాదను పోరు మీద వేంకటేశ్వరా కలియుగ విద్య తీరు 🌼 భావము:→ మాటలు లేకపోతే, మనసులోని భావాలు మంత్రంలా అంతర్ముఖంగా మారి మాయలో మునిగిపోతాయి.→ చెప్పలేని బాధ మనసులోనే మిగిలి, మౌన వేదనగా ఉంటుంది.→ ఇది ఎవరితోనూ పోటీ కాదు; పొందడం–పంపడం అనే లావాదేవీ కాదు.→ ఇది అంతరంగ యుద్ధం, ఆత్మతోనే జరుగుతున్న పోరు.→ ఓ వేంకటేశ్వర ! ఈ కలియుగంలో మనిషి జీవన విధానం ఇదే —→ మౌన వేదన, అంతరంగ పోరాటం, దైవ శరణాగతి. *******108***** శుభము కాల సుకర్మళ శ...

న్యస్తాక్షరి– (వాణి–లక్ష్మీ–భాను–రోజ/చంద్ర) కవనమొసంగ(వాణి)యె , సకామ్యముబట్టి సమర్ధతాగుణమ్ కవిరళ ద్రవ్యమేసహవికాస భవంబుగు విద్య గూర్చు శ్రీ (లక్ష్మీ) స్తవనపు (భాను)డే గదసుసాధ్య విధాన పరంబు గాయగన్ శివుని శి(రోజ)మేజపముశీ ఘ్రముగంగ యుచంద్ర వాసమున్ .... సరళ భావం 👉 కవిత్వం అనేది వాణి (సరస్వతి కటాక్షం) వల్లే పుట్టుతుంది. కాని కవి తన సంకల్పం (సకామ్యం) ద్వారా దానిని సమర్థంగా తీర్చిదిద్దాలి. 👉 కవిత్వానికి మూలధనం అరుదైనదే. అది విద్య, అభివృద్ధి ద్వారా పెరుగుతుంది. ఇది లక్ష్మీ అనుగ్రహంలా కవికి లభిస్తుంది. 👉 స్తోత్రాలు, కీర్తనలు సూర్యుడిలా ప్రకాశిస్తూ కష్టమైన విషయాలనూ సాధ్యంగా మారుస్తాయి. 👉 శివుని జపం మనసును పవిత్రం చేస్తుంది. ఆ పవిత్రతలో గంగ, చంద్రుని వంటి శాంతి–శుభ్రత నివసిస్తాయి. ***** పాదాది. న్యస్తాక్షరి....నా ర దు డు నానుడియనేది నయవంచనా ఫలంబు రమ్యతాభవ రంజిల్లు రాశి చేర దుష్ట క్రియలు తరమ గల్గు తోష విద్య డులుచు విధి వక్ర తాభవ పుడమి నందు 🌸 సరళ భావం 👉 నానుడులు (పొదుపుకథలు/సూక్తులు) కొన్నిసార్లు నయవంచనతో కూడిన అనుభవాల ఫలితంగా వస్తాయి. జీవితంలో చూసిన మాయ, మోసాల నుంచి పుట్టిన...

పాట: “కలియుగ మాయ” 🎼 రాగం: చారుకేశి (వేదన + తాత్త్వికత) 🥁 తాళం: ఆది తాళం (8 మాతృకలు) 492. 🎶 పల్లవి: కలియుగ మాయ ఇదేనా రా… మనసా! కనబడే ప్రేమ అంతా నాటకమా? అవసరమే బంధమై నిలిచెనా రా… అనురాగం మాటల్లోనే మిగిలెనా? 🎶 చరణం – 1: సొమ్ములేని విటున్ని దరి చేరనీయరు అధికారంలేని నాయకున్ని చేరనీయరు ధనం కోల్పోయిన వాడిని చూడరెవ్వరూ ఎండిన చెట్టుని పక్షులు కూడ చేరవు 🎶 చరణం – 2: కష్టంలో దానం పొంది నిలిచిన వాడే కాలమొచ్చినపుడు మరిచే మనసే అమ్మ ప్రేమతో పెంచిన బిడ్డయినా వయసొచ్చినపుడు దూరమవ్వే దారే 🎶 చరణం – 3: అడిగిన వెంటనే ఇచ్చే నాన్న ప్రేమ అడిగితే ఎందుకని మరిచే కాలం చదువుకున్నా ఉపాధి రాకపోతే మనిషినే తప్పు పట్టే లోకం 🎶 చరణం – 4: అవసరానికే స్నేహం చేసుకునే జనమే ఆపదలో తోడు లేక దూరమయ్యే మనమే కోరికల కోసమే కట్టే బంధమే సర్వం ఇచ్చినా లోపమే అనుకునే మనసే 🎶 చరణం – 5: అవసరాన్ని బట్టి ప్రేమ నేర్చుకున్నాం అవసరం తీరగానే వదిలించుకున్నాం ఏ ఎండకా ఆ గొడుగు పట్టుకున్నాం మాటలతోనే బ్రతుకే మిగిల్చుకున్నాం 🎶 ముగింపు (పల్లవి – మృదువుగా): కలియుగ మాయ ఇదేనా రా… మనసా నిజమైన ప్రేమ ఎక్కడో వెతుకుదామా… 🌟 సంగీత సూచనలు: పల్లవి → నెమ్మదిగా...